Deze blog is geschreven door Ds. Jan Holtslag. Hij is dominee in Garderen en fanatiek wielrenner. Hij heeft meerdere keren meegedaan met Sport for Others.
Onlangs vertelde iemand mij dat wielrennen in Italië gevaarlijker is dan in Frankrijk. Fransen letten beter op en rijden voorzichtiger dan Italianen. Hij adviseerde mij daarom een knipperend achterlicht aan te schaffen. Nu ben ik niet iemand die zomaar iets koopt. Toch deden zijn oprechte advies en het feit dat ik nog wat geld had liggen mij besluiten tot de aankoop.
Terwijl ik het lampje monteerde, constateerde ik dat de achterband meer dan versleten was. Al lange tijd stond op mijn to-dolijst om de voorband naar achteren te verplaatsen en een nog ongebruikte band, die voor prima geschikt is, voorop te monteren. Doorpakken dus.
De fiets ging op de standaard. Voorwiel eruit, waarna ik opmerkte dat er een spaak gebroken was. De avond ervoor was er stevig gekoerst en reed ik op het laatst nog over een tak. Een mederijder maakte toen de grap dat mijn voorwiel verdwenen was. Dat niet, maar er bleek wel iets verdwenen te zijn.
Het zette mij aan het denken en bracht mij in een worsteling. Zonder het achterlicht had ik niet op de achterband gelet. Zonder die aandacht voor de achterband had ik de gebroken spaak niet opgemerkt. En dat terwijl ik over drie dagen afreis naar de Stelvio.
Een gevoel van dankbaarheid kwam in mij op. Zelfs het woord voorzienigheid kwam bij mij naar boven. Daar ontstond de worsteling. Mag ik dit toeschrijven aan voorzienigheid, terwijl elders in de wereld mensen omkomen van de honger, door oorlog of door andere oorzaken?
Ik krijg het niet met elkaar verenigd dat ik in vrijheid kan fietsen, terwijl anderen worden onderdrukt en als slaven worden misbruikt. Ook kinderen. Het minste wat ik kan doen, is deze worsteling delen, in de hoop dat vrijheid en voorspoed leiden tot inzet voor hen die leven in armoede en onvrijheid.