Deze blog is geschreven door Ds. Jan Holtslag. Hij is dominee in Garderen en fanatiek wielrenner. Hij heeft meerdere keren meegedaan met Sport for Others.
Wil jij mij sponseren? Die vraag krijg ik niet alleen meerdere malen per jaar maar stel ik ook regelmatig. Er is zelfs een liedje over geschreven.
Hé, wil jij mijn sponsor zijn?
Ik heb sponsors nodig.
Een sponsor die mij steunen kan
waarop ik leunen kan
als ik het streefbedrag niet haal.
Hé, wil jij mijn sponsor zijn?
Dat streefbedrag moet wel gehaald worden natuurlijk. Het is immers voor een goed doel waar ik mij voor inzet. Alles voor het goede doel. Zal ik daar iets over vertellen? Dit doet het trouwens altijd zeer goed bij het ophalen van sponsorgeld. De indrukwekkende verhalen van mensen die leven in extreme armoede en uitbuiting. Daarbij geeft het jezelf een goed gevoel. Want wat ben ik geweldig bezig. Moet je mij eens zien.
Ook op de dag zelf trouwens. Dan ben ik het sponsorgeld en die zielige verhalen allang vergeten. Ik ben gewoon lekker aan het sporten. Een weekend weg. Al teer ik wel op al die heerlijke opmerkingen van sponsors die mij succes wensen. En maar genieten.
Met deze cynische blik kijk ik soms naar al die sponsoractiviteiten van mijzelf en anderen. Voor wie doe ik het eigenlijk. Voor me, myself en I? Durf ik dit te ontkennen? Durf ik te zeggen dat ik het echt doe voor hen die gevangen zitten in een systeem van misleiding en uitbuiting?
Voor de twee evenementen van Sport for Others in de Ardennen durf ik het te zeggen. Het was afzien en meer dan dat. Voor veel sponsoractiviteiten durf ik mij niet te laten sponsoren omdat het geen opoffering is. In de Ardennen was dit wel het geval. Zo zeer afzien dat de volgende gedachte bij mij binnenkwam: de kinderen die te maken hebben met kindslavernij kunnen ook niet zomaar stoppen. Afzien is hierbij een mooi woord bij sponsoractiviteiten. Niet naar jezelf kijken, maar van je afzien naar hen die hulp nodig hebben.
Voor hen halen we sponsorgeld op. Doe jij mee? Niet voor jezelf, maar voor hen.