Deze blog is geschreven door Ds. Jan Holtslag. Hij is dominee in Garderen en fanatiek wielrenner. Hij heeft meerdere keren meegedaan met Sport for Others.
Een enkele keer neem ik mij voor om goed voorbereid een lange fietstocht van meerdere dagen te ondernemen. Zo ook eens naar Brussel. Een stad waar ik nog nooit geweest was en ook eens moest zien. Zelfs wanneer je goed voorbereid bent, kan het voorkomen dat je lek rijdt. Al had ik niet gehoopt dat dit al rond kilometer 30 het geval was. Niet echt een lekker begin. Mede omdat het door de bepakking lastig is om het wiel eruit te halen. Daarbij zou ik nog maar één reserveband overhouden na het wisselen van de band.
Terwijl ik alles overdacht en naar mijn fiets keek, ontdekte ik dat alles toch niet zo goed voorbereid was. De buitenband was niet om over naar huis te schrijven. Nu wilde ik niet naar huis terugkeren. Brussel was het doel. Ik zocht daarom op de telefoon naar de dichtstbijzijnde fietsenwinkel.
Omdat de lekke band een zogenaamde leegloper was, pompte ik de band zo hard mogelijk op en probeerde zo ver mogelijk te komen. Bij de fietsenmaker. Na twee keer pompen stond ik voor een gesloten deur. Het was maandagmorgen en de winkel ging dinsdagmorgen open. Een tegenvaller. Er zat niets anders op dan de binnenband te wisselen en op hoop van zegen verder te fietsen, Naar huis terugkeren was nog steeds geen optie.
Terwijl ik verder fietste, verder van huis, zat het mij niet lekker. Geen reserveband meer. Een slechte buitenband. En Brussel. Brussel was nog ver. Ik was de grens nog niet eens over. Wat was verstandig om te doen? Al fietsend peinsde ik door. Want op hoop van zegen is maar heel fragiel. Zou er ergens een fietsenmaker op maandagmorgen open zijn?
Ik fietste een klein dorpje binnen. Zo’n dorpje waar geen fietsenmaker is. Op het marktplein stond wel een bus van een mobiele fietsenmaker. Zo één die we kennen van Sport for Others. Op mijn vraag of hij een nieuwe buitenband voor een racefiets had, kreeg ik als antwoord: Nog één. Ik was gered. Ik hoopte op zegen en het is mij toegevallen.
Toch ben ik nog niet klaar met dit verhaal. Ik kan het zien als zegen en als voorzienigheid van de Heere God, maar hoe is het dan elders? Wanneer de Heere voorziet in de luxe van een nieuwe buitenband, waarom dan elders zoveel armoede? Waarom voorziet Hij daar niet in wat nodig is? Ik weet dat de Heere Jezus gezegd heeft: ‘De armen hebt u immers altijd bij u.’ Maar ik had mij beter kunnen voorbereiden. Veel mensen hebben die mogelijkheid niet. Zij moeten het doen met wat er is.
Ik word weer bepaald bij mijn eigen luxueuze leven en denk aan de vele kinderen die moeten werken als kindslaaf en daarbij op allerlei manieren misbruikt worden. Laat ik me daar maar voor inzetten. Dit met een zekere hoop op zegen.